دیشب گلوله خوردم.نمی شد گفت که من مقصر بودم.قضیه این بود که من در زمان نامناسب در مکان نامناسب حضور داشتم.این توضیحات را مجبور شدم به اولین فردی که مرا,در حالی که خون زیادی را از دست داده بودم,گوشه ی پیاده رو پیدا کرد,بدهم.ابتدا قانع نمی شد,ولی به تدریج نرم شد و به من کمک کرد تا به گوشه ی خیابان بروم تا یک ماشین پیدا کنم که مرا به بیمارستان برساند.من نه تنها در این قضیه مقصر نبودم,بلکه تا حدودی محق نیز بودم.مجبور شدیم این توضیح را به توضیحات قبلی اضافه کنیم تا راننده قانع شود و ما را به بیمارستان برساند.اگر بخواهیم با دقت بیشتری به قضیه نگاه کنیم نه تنها من در این قضیه محق بودم,بلکه حق افراد دیگری را که آنها نیز در این قضیه محق بودند,نجات داده بودم.این توضیح بعلاوه ی توضیحات قبلی برای راضی کردن مسئولین بیمارستان به منظور بستری کردن من کافی بود.البته من می توانستم که بدون دخالت در این جریان,بگذارم که حق چندین نفر دیگر خورده شود,اما وجدان بیدار من این اجازه را به من نمی داد.این توضیحات برای تکمیل پرونده ای بود که افسر پلیس بخاطر گلوله خوردن من تشکیل داده بود.من با این کارم باعث شدم که عده ای جنایتکار بی وجدان در پایمال کردن حق هزاران نفر از مردم ناکام بمانند.این را در نامه ای که رئیس جمهور به قصد تقدیر برای من فرستاده بود متوجه شدم.من دیگر یک انسان عادی نبودم.من قهرمان ملی بودم.این جملات را,در حالی که داشتم آخرین نفسهایم را روی تخت بیمارستان می کشیدم,از رادیو شنیدم.موقعی که گلوله خوردم با خودم فکر می کردم اگر زنده ماندم دیگر در زمان نامناسب در مکان نامناسب مشغول عملی نامناسب نباشم.این آخرین جملاتی بود که ذهنم به یاد آورد.چقدر ساده بودم